Rijtje schuiven en geduldig de beurt afwachten zijn we inmiddels gewoon en dat doen we dan ook bij de transportband waar de wet van Murphy ervoor zorgt dat Johan als laatste zijn reistas te pakken krijgt. Eens uit de luchthaven maakt de geur van olie plaats voor een mengeling van zepen, bloemen en wierrook. Ons busje staat ons al op te wachten en de chauffeur verwent ons al meteen met een witte bloemenkrans van Jasmijn afgewerkt met een roze hanenkam.

De hele busrit door snuif ik de heerlijke bloemengeuren. Onmiddellijk word je ondergedompeld in het typische straatbeeld: magere koeien die het afval opruimen en midden op de straat liggen, tamme honden die minder met de staart tussen de benen lopen dan gewoonlijk in verre landen, luid toeterende auto's en riksja's die om een plaats op de weg trompen, rieten hutten waar het bruist van het leven, een vroeg ochtendleven waarin mensen zich wassen langs de kant, kruiken vullen, tanden poetsen, veel te grote pakken dragen, slachten langs de weg... het leven is hier voor de vroege vogels!

Aangekomen in ons hotel in Mamallapuram duiken we toch even in ons bedje na een vermoeiende reis en hervatten we het leven `ietsje later', fris en monter.

Tot de afgesproken 14:00 kan ik het niet trekken. Ik lees braafjes wat in de reisgids, neem een lauwe douche om eens afgedroogd weer nat te worden van het zweet en verken dan samen met Stef en Johan Mamallapuram. We worden veelvuldig aangesproken en bedelaars proberen ons wat afhandig te maken zonder succes (we hebben nog geen roepies).

Mensen bieden je al gauw thee aan als je een kijkje neemt in hun winkel of stalletje.

Dit is duidelijk het dorp van de zeepsteen en de groene graniet. Bij het oversteken regelt een oude agent met zijn knalblauw fluitje, zoals Siska er wel eens één mocht kiezen bij de dokter toen ze flink was, het verkeer. Ook al is er geen of luistert niemand.

Een eind verderop ligt Dunga (reïncarnatie van Paravati), een godin, die haar eerste puja onderging en straks naar haar definitieve stek in een tempel in Madurai zal gebracht worden.

Wat verderop op het strand lopen koeien en wordt het uitkijken waar je loopt. Hoge golven en een ferme onderstroom zorgen voor een spectaculair schouwspel. Een meisje neemt mijn hand en drukt in mijn handpalm een hennastempel. Daarna wil ze maar wat graag de stempel verkopen. Zo'n stempel in je handpalm opent wel deuren... mannen raken je aan en laten weten dat ze dit mooi vinden.

Na een eerste maaltijd waarbij de dames het in hoofdzaak houden op pannenkoek banaan en Johan het lokale bier test (2 King Fishers van samen maar liefst 1,3liter), heeft iedereen weer voldoende energie om de verkenning van het dorp aan te vatten.

Met de groep verkennen we de Arjuha's Penance (stichting van de Ganges). De gids die ons voor 150 roepie (startprijs 500) zal rondleiden, toont ons de 4 verschillende werken die hier in de heuse rotsblokken zijn uitgehouwen (monoliet, bas-reliëf, caves en tempels). We maken ook kennis met een eerste reeks goden en de afbeeldingen van de joni (ontvankelijke, moederschoot) en de lingams (scheppende).

Eens een indruk van een eerste aantal tempels en een mango soldaat gemaakt te hebben, nemen we richting strand. Hier is het een drukte van jewelste! Mensen staan uitgelaten te schieten op ballonnen, het lijkt wel kermis.

Aan de vloedlijn ziet het letterlijk zwart van het volk. Uitgelaten staan vrouwen met hun sari's in het water. De sfeer is er heerlijk en foto's nemen wordt ruimschoots toegestaan.

Van op een aantal rotsblokken krijgen we een mooi zicht op de Shore Temple (Kusttempel). Dan wordt het hoogtijd om richting hotel (Sea breeze annexe) te gaan en het overtollige zweet af te wassen en ons voor muggen te beschermen. Het heerlijke avondmaal rond ik af met een bananenlassi ( een drankje op basis van yoghurt) dat meteen een favoriet wordt (naast Dirk) en mijn melkbehoefte wat tegemoet komt.

We kaarten nog wat na en leren elkaar wat beter kennen.