Na het ontbijt krijgt iedereen een fiets op maat toebedeeld. Alleen ik blijf zonder fiets achter want de achterband staat lek. In ruil krijg ik achterop bij de gids een ritje in amazonezit tot de fietsenwinkel aangeboden. Wanneer de man zo met mij achterop door het dorp hotst, zorgt hij ervoor dat iedereen ons gezien heeft. Aan veel bekijks geen tekort en de hoofdjes antwoorden dan ook draaiend en schuddend...

Bij de fietsenwinkel krijg ik een kindermodel aangeboden, maar ook dat past bij mij. Links rijden meid... Al gauw wordt er getoeterd omdat ik fout oversteek (rechts houden in plaats van me onmiddellijk in de bocht te leggen).

Al vrij snel zijn we gelanceerd en laveren we tussen de winkelstraten. We verlaten het dorp en rijden langs de `snelweg' een nabijliggend dorpje tegemoet. We houden halt bij een pottenbakker die zijn haast rieten draaischijf met een stok aanzwengelt. Lies probeert een potje te draaien en onze juf P.O. lukt het best aardig totdat ze teveel op de conversaties ingaat natuurlijk. Kindjes uit de buurt worden even verwend met tal van snoepjes en stylo's. De lokale keuken houdt echt niet veel in en het is een enorme overdreven luxe aan keuken als ik bedenk welke keuken ik ga plaatsen in mijn nieuw huis. Tot daar de vergelijking anders kan ik maar beter meteen het vliegtuig huiswaarts nemen...

Alweer een eind verderop stoppen we bij een schooltje. Het is speeltijd en de leerkracht houdt toezicht met een stok. Niet om de kinderen mee te slaan, maar om ze aan te porren laat ze weten. Plots klinkt de bel die handmatig aangeslagen wordt en komen de meisjes, jongens en de kleinsten elk in hun rij staan. Ze dragen een blauw uniform en de meisjes dragen het haar gevlochten dat met een rode strik toegevouwen wordt. Sommige onder hen hebben een extra slinger jasmijnbloemen tussen de rode strik gestoken.

De school start met enkele armbewegingen in de lucht. Het is maandag en dat betekent dat de nationale vlag wordt geheven en de kinderen de nationale hymne opzeggen. Nadien gaat elke groep zijn klas zonder bankjes binnen. Kinderen nemen achter hun schooltas plaats op de grond, meisjes links, jongens rechts. De klas wordt in 2 gescheiden door 2 halfhoge muurtjes en de juf geeft afwisselend aan beide groepen les... een hele opgave!

De kleinsten zitten in kringen verspreid... hier lijkt het wel hoekenwerk te zijn...

De oudsten hebben de opdracht gekregen om de inhoud van de vuilbakken te verbranden. Op de vuurstapel worden prompt ook enkele plastiekflessen geworpen... en wij maar correct sorteren en kinderen milieubewust maken...

Het vervolg van de route wordt wat lastiger onder de fel brandende zon. Ook de macadamweg heeft plaats gemaakt voor een hobbelige, zanderige of met gaten gevulde weg... Het wordt stevig trappen, maar landschappen en mensen die we te zien krijgen , geven zoveel energie dat we echt wel verder kunnen...

Bij de schoonfamilie van de gids houden we halt voor een maaltijd. De schoenen uit en de handen gewassen nemen we plaats op de plastieken matten. We krijgen een bananenblad voorgeschoven waarop de lekkerste hapjes geserveerd worden. Het wordt wat knoeiwerk om alles netjes naar binnen te werken met de rechterhand. Smaken doet het echt wel! No hot/spicy voor hier en toch staan mijn lippen in vuur en vlam na de maaltijd... Intussen animeert Stef ons met een bloedneus om u tegen te zeggen. Het bloed blijft maar komen, samen met allerlei suggesties om het bloed te laten stoppen. De truck met het inblazen van de rook (van Lies overigens!) slaat Stef liever af. Intussen heeft Johan toch maar mooi zijn kans gezien om een sigaretje soldaat te maken...

Platte rust helpt nog het best. Probeer maar liever niet meer het opsnuiven van een mengeling aan eucalyptus, menthol e.a. die de neus alleen maar extra prikkelt en opent!

Na een behouden thuiskomst nemen velen de toevlucht tot het zwembad voor een frisse duik. Een welkom idee want het zweet druipt je echt van het lijf! Zelf gaan Stef en ik op pad, op zoek naar een eerste hebbedingetje. Deze blijven echt niet uit. Het onderhandelen begint echt wel opnieuw goed te gaan nadat we ons dik in de zak lieten zetten met een set postkaarten, goed voor het thuisfront...

Een op maat gemaakte tuniek waarbij mijn maten netjes in een codevormige volgorde genoteerd werden, mag ik 2u later al komen ophalen.

Het spel van afbieden is begonnen... Best leuk vind ik zelf, al lukt het me minder goed met veel pottenkijkers.

Zowat iedereen uit de groep heeft een eerste buit binnen en zo kunnen we opnieuw tafelen. Johan heeft het prima voor elkaar gekregen dat we de voetjes onder tafel mogen schuiven voor een feestmaal aan vissoorten gearrangeerd met een bord vol rijst, frietjes en gekookte groentjes. Een heerlijk lekker diner dat we nog eens riant afsluiten met een bananenpancake. Van smulpapen gesproken...

Nog wat nakaarten en dan de lakenzak in (dewelke echt aan je lijf plakt).

Terwijl ik dit zit neer te pennen is Stef al in dromenland denk ik... de zweetdruppels parelen van zijn voorhoofd en hals...