start

verslag
fotos

2007_07_07
2007_07_08
2007_07_09
2007_07_10
2007_07_11
2007_07_12
2007_07_13
2007_07_14
2007_07_15
2007_07_16
2007_07_17
2007_07_18
2007_07_19
2007_07_20
2007_07_21
2007_07_22
2007_07_23
2007_07_24
2007_07_25
2007_07_26
2007_07_27
2007_07_28
2007_07_29

  > start > verslag > 2007_07_11

Woensdag 11 juli 2007: Chidambaram - Tachnavur

Woensdag 11 juli 2007: Chidambaram – Tachnavur We worden een kwartier te vroeg gewekt (6:45) volgens afspraak via een melodietje aan de telefoon. Als ik opmerk dat het vandaag 11 juli is, de Vlaamse feestdag, trakteert Stef me met zijn Basochtendstem op de Vlaamse leeuw… Na een licht ontbijt neemt iedereen een andere plek in het busje in en dat zal ik geweten hebben… Vooraan beleef je het verkeer echt dubbel. Vanessa en Nancy kunnen een kreet niet onderdrukken. Optisch lijkt het vaak dat we elkaar niet echt kunnen kruisen… mama leerde me in deze steeds naar het ‘gat’ te kijken en niet naar de hindernissen… Volgens mij gaat het hier toch in hoofdzaak over de derde gouden regel, namelijk een grote portie geluk! Wegversmallingen, gemaakt van grote ijzeren tonnen, zijn meermaals al ingedeukt. De betere wegen liggen nu achter ons en hobbeliger rijden we langs kleinere dorpjes. Hier leven de mensen van de landbouw en verdienen ze zo’n schamele 150 roepie per maand bovenop dat wat ze zelf weten aan de man te brengen. Een stop langs deze hutjes lokt veel nieuwsgierigen. Maar wat graag willen de Indiërs op de foto staan. Het leven hier is duidelijk teruggeschroefd tot de basiselementen. Mensen lachen daarom niet minder en willen graag een praatje maken met ons. Ook al is er een taalbarrière; mimiek en handgebaren weten heel wat over te brengen! Een volgende halt houden we bij de Gangaikondacholapuramtempel, waar we de gelukkige toeschouwers kunnen zijn van een trouw. Ik word zelfs naar de eerste plaats geduwd, naast de beroepsfotograaf om alles van nabij te kunnen volgen. De bruid ziet er niet gelukkig uit en ik vraag me af of de reden een gearrangeerd huwelijk is of de ernst van de ceremonie en het gebukt gaan onder de zware bloemenkransen in de hals?! Heel wat rituelen komen bij dit gebeuren aan bod. In noem er maar enkele: de gemberwortel die man en vrouw rond de pols droegen wordt losgeknipt, op een kokosnoot gelegd en gezegend, ze hangen elkaar een witte bloemenkrans om de hals, de bruid krijgt een Tica opgedrukt, aan elke tweede teen een zilveren ring aangeschoven, de man krijgt op zijn beurt twee gouden exemplaren aan zijn vingers geschoven. De handen van de bruid, bruidegom en getuigen worden gestapeld en gezegend. De bruid krijgt van familieleden en vrienden medailles op het voorhoofd. Ze maken verschillende ommetjes rond de vele voorwerpen en het vuur. Tenslotte wordt er ook rijst gegooid, net als bij ons! Wanneer ik vertrek en de bruid groet met de woorden ‘good luck’ verschijnt er eindelijk een lach op haar gezicht… ik hoop alvast dat ze een gelukkig leven mag hebben en dat man en vrouw de nodige aandacht en respect voor elkaar hebben. Na de ceremonie nemen we ook rustig de tijd om de tempel te bewonderen. De reuze Shivalingam wordt hier geëerd en ook wij houden hier de ‘puja’ en krijgen een witte horizontale streep op het voorhoofd. De tweede tempel op onze route is de Sarangapanitempel. Deze heeft veel van de Natarajatempel die we gisterenavond bezochten. Na een banaan, lopen we de heilige ruimte binnen waar we al weten dat we geen foto’s mogen nemen. We komen aan in het heiligdom en krijgen uitleg in een Tamil Engels dat ons petje te boven gaat. We bewonderen een groot liggend beeld waarvoor nog 2 goden staan, waaronder een Krishnababy beschermd door een slang. Het vuur wordt traditioneel rond het beeld gedraaid, we krijgen heilig water wat we over ons gieten en niet uitdrinken zoals het eigenlijk hoort. We krijgen ook muntblaadjes om op te knabbelen en een pot wordt op het hoofd gedrukt als zegening. Al voor de tweede keer gezegend, gaan we naar een restaurantje waar je enkel Thali kan eten, een typisch Indisch gerecht. We krijgen een bananenblad met de hoofdnerf naar ons toe geschoven en daarop komen 4 verschillende sausjes en een grote homp rijst. Over de rijst wordt nog een extra sausje gegoten en dan begint het mengwerk naar believen met de vingers. Het is een groot geknoei met de rechterhand, maar niet meer dan bij de Indiërs. We laten het ons alvast smaken. Een kijkje in de keuken levert heel wat foto’s op en nieuwsgierigen… Na dit stevig maal gaat het richting Temple Tower hotel, in Tajnavur waar we even tijd hebben om ons te verfrissen. De chauffeur bevestigt Nancy dat hij ze veilig zal afzetten… Ik besef intussen dat mijn fotokaart lang niet zal volstaan wanneer ik dit tempo aanhoud… Hopelijk vind ik ergens een extra kaart… we zien wel! Een onweerswolk dreigt (letterlijk). Net ingestapt beginnen de eerste regendruppels. Wanneer het begint te gieten hebben we de baan plots voor ons alleen, voor het eerst een veilige weg… Van zodra de regenbui over is komt de drukte alweer gauw op gang en komen wij aan bij het Maharata Palace museum. Een museum ondergebracht in het paleis van een voormalige Maharadja. Hier staat onder meer een schitterende collectie bronzen beelden. Totnogtoe zijn de verschillende goden me toch niet helemaal duidelijk om een goed onderscheid te kunnen maken! We bestijgen langs smalle treden het paleis om de verschillende vertrekken te bewonderen. Op 1 van de verdiepingen worden we geconfronteerd met het topje van een reuzenlingam (de eikel dus). Het plafond, een schitterende lotusbloem dat driedimensioneel uitgewerkt is, stelt de mooiste joni totnogtoe voor… Waarom de lingam dit keer niet tot aan de joni reikt? Ramses heeft er een eenvoudige verklaring voor: ofwel heeft hij de joni nog niet gezien ofwel vindt hij ze toch niet zo bijzonder… De Brihadishvara-tempel is in mijn ogen de mooiste totnogtoe. Aan het groene binnenplein van de Gangaikondatempel kan hij niet tippen, maar hij heeft alvast iets. Misschien wel de kleur die ontbreekt (ik ben niet zo aan kitscherig gedoe) en de mooie beelden. Voor het ritueel van de Nandi overgieten met melk zijn we jammer genoeg een dagje te vroeg… geen getreur, morgen staan er wel weer leuke dingen op het programma. Binnen in de tempel koop ik 6 olielampjes om aan te steken en te offeren voor 5 roepie. Alweer worden we gezegend voor het beeld van Shiva. In neem enkele lege olielampjes als aandenken mee. Wat verderop worden we gelokt door tromgeroffel en een blaasinstrument. De doeken zijn reeds gesloten en binnenin zijn ze al volop bezig met de versiering van de reuzenlingam van Shiva. Mannen houden de handen boven het hoofd geheven wanneer de schaal vol brandende olielampjes hen tegemoet komt… Ze lijken de handen te wassen in de vlammen en zegenen zichzelf door de handen voor het gelaat te houden. In het toeristisch winkeltje worden de veel te dure postkaarten (10R/stuk) afgeslagen. Ik kan een aha-kreet niet onderdrukken wanneer ik kleurrijke beeldjes zie met zwevende hoofdjes die een perfecte imitatie vormen van de schuddehoofdjes van de mannen uit de buurt… Ook een aantal groepsleden kunnen dit al voortreffelijk! Eens in het hotel wordt het voeten wassen en is het alweer etenstijd. Het eetmaal start enigszins met het wansmakelijke bericht dat er een rat rondloopt. Onder de stoel waar ik plaats neem ligt alvast een keutel. Lies die dit laat verwijderen heeft er moeite mee dat dit met de blote hand gedaan wordt en eist dat de man zijn handen wast. 2 druppels van de kraan moet dit oplossen… en wij maar handen wassen of lotion gebruiken… Er wordt ruimschoots rekening gehouden met de ratten bij de keuzebepaling van het menu. Intussen loop ik gauw om de pasgekochte wierookstaafjes. Deze laten we branden in de hoop dat muggen ons minder lastig zouden vallen, want hier zijn er wel genoeg! Met 3 krijgen we onze portie écht veel te laat voor en dan wordt nog eens een foute rekening voorgeschoteld. Pothouder Cindy regelt dit alles gelukkig feilloos. Eens vroeg in bed? Ja, dat dacht je maar … het wordt kaartjes schrijven en verslagen bijwerken en als dat eindelijk allemaal rond is, dan duiken we de lakenzak in zijn valt plots de elektriciteit even uit… Gelukkig is het maar van korte duur. Gewoon de nodige tijd om dankbaar te zijn voor de ventilator die rondtolt boven ons hoofd en ons een aangename nachtrust schenkt. Morgen hoeven we pas op te staan om 7:00 … wordt dit dan toch nog een luxereisje Ramses?

Copyright 2007 Ramses Smeyers. All rights reserved