start

verslag
fotos

2007_07_07
2007_07_08
2007_07_09
2007_07_10
2007_07_11
2007_07_12
2007_07_13
2007_07_14
2007_07_15
2007_07_16
2007_07_17
2007_07_18
2007_07_19
2007_07_20
2007_07_21
2007_07_22
2007_07_23
2007_07_24
2007_07_25
2007_07_26
2007_07_27
2007_07_28
2007_07_29

  > start > verslag > 2007_07_13

Vrijdag 13 juli 2007 : Trichy - Madurai

Een heerlijk ontbijtbuffet staat voor ons klaar. Hier zijn de meest lekkere vruchtensappen en o.a. Indische gerechten zomaar voor het halen. Ik hou het bij een toastje en wat droge cornflakes om de darmen niet onnodig te prikkelen na een woelige nacht toiletbezoeken… Alleen met de gemeenschappelijke luchtkokers dien je op te passen, anders vertellen anderen alles in ‘geuren’ en kleuren door… ’s Morgens nemen we de 417 treden voor onze rekening om het mooie stadsoverzicht te krijgen van op Rock Fort. Een leuke klim die beloond wordt met het zicht op enkele gopurams. De Ghandimarkt biedt sfeer tot en met! Groenten en vruchten staan bij de ingang netjes gestapeld. Ook de bloemenkransen voor de verering van de verschillende goden wordt hier gemaakt. Greet en Vanessa krijgen opvallend vaak bloemen toegestoken. Hoe of waarom dit is zou ik echt niet weten!?! Foto’s worden hier volop gemaakt. Mensen stralen hier nog om gekiekt te worden en kijken fier als ze zichzelf zien staan op de digitale toestellen… De laatste rit met onze chauffeur Kanjn gaat richting hotel Chentoor. Tijdens het middagmaal nemen we afscheid van onze chauffeur. Lies en hij nemen nog een kiekje met de GSM en zo kunnen ze elkaar verder bewonderen. Hij toont ons de truck met de bril uit de film “The boss” en Stef neemt dit al gauw over. Even internetten met Dirk en de blog van Geert nalezen … schitterend, al moet ik toch even een traantje wegpinken als ik Dirk antwoord dat ik nog geen nieuws heb van de kindjes. Eigenlijk weet ik dat ik dit niet hoef te verwachten en toch… Veel tijd heb ik niet om me hierover te bekommeren want Lies is met de webcam bezig aan het msn-en met het thuisfront… grappige bedoeningen. Even het overtollige zweet laten afspoelen en dan rijden we per 3 met een motorriksja naar de stoffenmarkt. Dit loopt echt wel wat uit de hand… menig vrouwmens is hier niet meer te houden. Er worden veel stofjes open gelegd, tasjes getoond, afgedongen en natuurlijk ook gekocht! Ik smelt bij het zien van de kleine baby’tjes, maar leer dat ik onder het jaar geen foto’s van ze mag nemen omdat dit ongeluk zou kunnen brengen. Dit respecteer ik dan ook, tenzij ouders er niet in geloven. Lies komt me in het oor fluisteren dat er een prachtige Maharadja-hoed is, maar dat ze dit van Stef niet mocht melden wegens te grote koopziekte! (lees: zijn Ganesh moet plek hebben in mijn rugzak!) Het is inderdaad een schitterend hoofddeksel en voor een goede deal schaf ik hem aan, temeer omdat ik al heel wat had voor meisjes, maar nog niet voor de jongens op school… We kunnen alvast al heel wat beginnen organiseren samen met ons India-cultuurproject op school… Stef ziet me met dit zakje en fier houd ik hem het hoofddeksel voor waarop een ontgoochelende uitlating aan zijn lippen ontsnapt (gecensureerd). Nog net iets meer ontgoocheld laat ik weten dat Lies me zei dat hij dit echt de max vond en ik hem dus speciaal voor hem kocht waarop een verontwaardigde blik volgt… toch een lief zusje hè… Meteen past hij het veel te kleine model waarop prijzende woorden volgen. Ik neem hem vast en laat alle omstanders weten dat dit nu echt wel mijn Maharadja is … Het hele verhaal wordt overgedaan aan de uitgang van de markt en wanneer Cindy Stef ziet, kan ze het niet houden van het lachen … ze pist letterlijk in haar broek!! Onrechtstreeks heb ik hier schuld aan en dus voel ik me verplicht om met haar even naar het hotel te gaan voor wat fatsoenering… In het donker komen we uiteindelijk aan bij de meest heilige tempel voor de hindoes uit heel zuid-India. Een bezoek is hij dan ook meer dan waard… aangezien het vrijdag is (en nog wel een dertiende), is het biddag bij uitstek en verzamelen hier ontzettend veel mensen! Een schitterende badplaats, prachtige uitgehouwen pilaren, beelden en kleurrijk versierde plafonds strelen het oog. De groep wordt ontbonden en ik loop nog alleen verder met Cindy. Plots zitten we in een heiligdom dat enkel toegelaten is voor Hindi, maar waar wij gedoogd worden. Ja, als je het Sanskriet niet kan lezen weet je niet dat je verkeerd doet… In ieder geval zijn we de getuigen van een prachtige ruimte met fascinerende rituelen. De grondtekeningen die worden gebruikt om de boze geesten te verjagen en geluk te brengen, staan hier naast de vele met goud belegde beelden, getekend met wit poeder. Daarover werd de puja uitgevoerd met de gebruikelijke rode en gele poeders, bloemen en oliekaarsjes. Op het eerder afgesproken uur krijgt Guy aan één van de vele ingangen van de tempel een telefoontje van Lies dat ze hopeloos verloren is. Onze ‘verloren dochter’ is al gauw terecht! Vrijdag 13 laat zich toch wat voelen: Cindy heeft haar deel al ruimschoots gehad, meer ook Lies en Greet delen in de klappen… Lies krijgt een vogelstront op het hoofd en Greet stapt er in één… Sabine doet het haar zelfs na! Het einde van deze woelige dag eindigt met een wel zéér gepeperde rekening van maar liefst 2500 roepie! Alweer laat op de avond, kruipen we in de lakenzak en ik kan het even niet laten om een kaartje van Dirk 1 dag te vroeg te openen : ik smelt even weg… klaar om weg te dromen!

Copyright 2007 Ramses Smeyers. All rights reserved