start

verslag
fotos

2007_07_07
2007_07_08
2007_07_09
2007_07_10
2007_07_11
2007_07_12
2007_07_13
2007_07_14
2007_07_15
2007_07_16
2007_07_17
2007_07_18
2007_07_19
2007_07_20
2007_07_21
2007_07_22
2007_07_23
2007_07_24
2007_07_25
2007_07_26
2007_07_27
2007_07_28
2007_07_29

  > start > verslag > 2007_07_14

Zaterdag 14 juli 2007 : Madurai - Allepy (start houseboat)

De telefoon gaat. Ik bedank de vriendelijke “wekker” en spring zoals gewoonlijk meteen uit bed, ga me douchen en begin mijn slaapgerief in te pakken. Ik voel me toch wat moe, ga nog even op bed liggen en doe de timesheck voor Stef die steeds een kwartiertje later opstaat. Mijn klok toon 5:30, 2 u te vroeg! Geen wonder dat ik nog moe ben! Een aantal vervloekingen ontsnappen me en Stef maant me aan te slapen en het licht te doven. Wanneer mijn horloge om 7:00 piept, blijf ik nog even liggen… en dommel weer in. Wanneer ik droom dat Dirk me een heerlijk ontbijt maakt en ik mag gaan tafelen schrik ik wakker met de idee echt te moeten tafelen! Al 7:37 en om 8:00 is onze afspraak. Het herschikken van de rugzak is voor later! Na het ontbijt wachten ons 6 fietsriksja’s op om de stad te verkennen. Stefan en ik wringen ons in de kar. Bij Johan en Greet is het echt wel krap! Onze bestuurder heeft een ‘mooi’ ros met vissenachteruitkijkspiegels, niet dat die gebruikt worden, maar toch. Hij heeft ook een luide bel die hij laat luiden door een slag tegen een touw te geven, waarop een metalen pot tegen het ijzeren frame van de fiets weerklinkt. Ga maar opzij mannekens… Gelukkig wordt er wel rekening gehouden met de moeilijke situatie van deze mensen, maar hoe ze ook voorrang krijgen, het blijft een lastig karwei! Ook onze man heeft het knap lastig en pedaleert voet per voet waarbij hij telkens zijn hele gewicht overbrengt op 1 pedaal… bewonderenswaardig! Heel wat stadstaferelen verder komen we bij een paleis. Jammer dat Stef nu niet zijn hoofddeksel draagt want hier zou hij helemaal kunnen in opgaan… Dit gebouw heeft op alle vlak paleisallures… Er wordt zelfs een bruiloft geënsceneerd in de danszaal. Echt een romantisch en uniek kader. Nu nog “Ramesh” wat extra inspireren om een romantisch en een origineel huwelijksaanzoek aan “Vanesha” te doen. Op weg naar het Ghandi-museum houden we halt bij de bananenmarkt waar je bananen tegen 1 roepie ’t stuk koopt… Naast bananen vind je er ook geitenkoppen en jawel… vlees met vliegen of is het vliegen met vlees? Alweer enkele leuke beelden op het netvlies en in de camera… Het Ghandimuseum weet me te boeien. Ik krijg zin om een boek van deze wijsgeïnspireerde man te lezen. Ik onthoud jullie zijn uitspraak over de vrouw niet: “To me – the female sex – not the weaker sex- for it is even today the embodiment of sacrifice, silent suffering, humility, faith and knowledge.’ Zijn 3 toonbeelden zijn: 1) Ray-Chanbhai by his living context 2) Tolstoy door zijn boek ‘The kingdom of God is within you’ 3) Ruskin by his ‘Unto this last!’ Overtuigd van de goedheid en wijsheid van deze man schaf ik mij een spreukenboek aan waarvan de kaft bestaat uit handgeschept papier… Een echt hebbeding voor de vaste prijs van 150 roepie. Op de terugweg houden we halt bij een authentieke spin- en weverij. Een confronterend bezoek. Hier werken vrouwen in omstandigheden waarvoor Daens ijverde om ze te verbeteren en toch, gezien de situatie zijn er een aantal pro’s aan te geven: het is hier een goed verluchte ruimte met aangenaam klimaat, de kinderen van de werksters kunnen vrij in en uit lopen, de werftechniek vraagt niet echt zwaar fysieke arbeid door het touw dat de spoel makkelijk heen en weer laat schieten, er lijkt niet echt arbeidsdruk te zijn want ze houden graag halt als je voorbij komt en ja, ze zien er gelukkig uit! Zij hebben alvast werk… We komen op plekken die toeristen ons nog niet voorgegaan zijn en mensen komen nieuwsgierig kijken naar die 6 voorbijrijdende riksja’s vol blanken. Als ze een lach of een zwaai van jou kunnen opvangen lijken ze wel de Maharadja’s te rijk! Hier geen bedelaars, gewoon kijklustigen, maar dit keer omgekeerd: zij naar ons! Aan een verkeerslicht weet je perfect wanneer je groen licht mag verwachten door de aftikkende klok naast het licht… allen klaar in de startblokken. Vervuiling troef in India. Letterlijk alles wordt op de grond gegooid. Zelfs wanneer wij ons afval geselecteerd verzamelen wordt alles prompt samen langs de baan gekieperd. Een enkele keer heb ik zien sorteren, maar of er dan ook effectief iets mee gebeurt blijft een raadsel. De riksjafietsers lijken reuzeblij wanneer ze een fooi bovenop de afgesproken prijs krijgen… voor bewezen diensten! Nu hebben we nog anderhalf uur voor ons vertrek naar de trein waarin we moeten eten, douchen en onszelf in een lunchpakket voorzien. Ik slaag er zelfs in om nog een mailtje naar het noorden te doen… We stouwen ons hoger gepakt dan bij aankomst in India in de motorriksja’s met bestemming station. Ik kom meteen in een sfeer van avontuur. Het wachten zorgt voor heel wat nieuwsgierige blikken en de aandacht van een 8-jarige jongen. Zijn mama laat mij weten dat hij mij een supermooie vrouw vindt. Ik groei een beetje en hij krimpt wat van verlegenheid. Als ik over zijn bol wrijf is hij apetrots en heeft hij alvast een verhaal voor zijn vrienden. Voor een tweede keer wordt de trein met nr. 6127 en bestemming Allepey verlaat. Ramses animeert ons intussen met de imitatie van zijn mongools poesje: Cléooken! Eén uur en 20 minuten later rolt de trein binnen en proberen we ons in de wagon te wringen. Ik krijg plots een beklemmend gevoel waarbij ventilatoren en bedden naar mij lijken toe te komen. De ijzeren stangen voor de ramen maken een ontsnappingspoging uit deze bevangen ruimte onmogelijk! Eenmaal alles wat gerangschikt lijkt het al heel wat comfortabeler. Stef maakt meteen kennis met een Indische yogi die hem heel wat uitlegt geeft over allerlei inlandse gebruiken. Na een lunch en een rondgang met koekjes bij de groep en de lokale bevolking, valt het duister in. In elk station worden de verkopers van nieuwe lokale lekkernijen voorzien. Mocht de maag wat beter meewillen zou ik wel iets wagen, maar voorlopig hou ik het toch maar liever bij het zekere voor het onzekere. Blikken maken rond 21:00 duidelijk dat er geslapen wil worden. De middenbedden worden opengeklapt, rugzakken worden aan de ketting gelegd of naar boven geheveld en lichamen wringen zich in de “bedden”. Ik lig naast mijn grote rugzak en mijn hoofdkussen is mijn kleine rugzak. Het valt behoorlijk mee en jawel, ik kan de slaap nog vatten. Het zijn maar uiltjes vangen, maar je rust er toch wat mee. Plots brengt een Indische papa een meisje van 7à8 jaar in het middenbed tegenover Greet. Het meisje kijkt recht in Greets ogen en schrikt, daarna naar Stef en ze beseft dat er een 2de withuid ligt. Wanneer ze mijn richting uitkijkt weet ze niet waar ze het heeft en probeert ze een ontsnappingspoging… Papa komt kordaat zeggen dat ze “gewoon” moet slapen! Probeer dat maar ‘ns met angst… dan maar proberen zachtjes om mama te roepen. Mama komt even bij dochterlief staan, maar de slaap wil maar niet komen… Uiteindelijk pakt ze de benen en papa begrijpt eindelijk dat hij deze slaapbank zal moeten innemen! Slaapwel…

Copyright 2007 Ramses Smeyers. All rights reserved