Woensdag 18 juli 2007 : Cochin ~V Mettupalayam

Ik dommel even in, maar het mag niet zijn, want deze beelden worden vastgelegd op camera: hoe ik wakker schrik van de flits, mijn kussen werp en 1 seconde later alweer kan lachen… en 1 minuut later het Unospel win! Het is nu 1:30!! Om 2:15 wordt er op de deur geklopt en een goed kwartier later vertrekken we met ons privébusje om uit Kerala te geraken. We nemen het zekere voor het onzekere met de aangekondigde stakingen en nemen niet het risico om voor gesloten grenzen te staan vanaf 6:00! De meisjeskamer van Lies lag er dan wel al vroeg in, het slapen ging deze keer ook niet vanzelf… geplaagd door 3 nieuwe vriendjes (kakkerlakken) en een ongemakkelijke maag van Sabine is de badkamer nu een onveilig oord geworden. Sabine heeft het hard te verduren, maar de kakkerlakken ook door haar nieuwe bestrijdingstechniek… Ingeladen, rijden we nogal gejaagd door het nachtleven en gelukkig is Lies op dit vroege uur nog alert of een fietser zou de bus van te dichtbij gezien hebben. De plassen spatten hoog op en we worden goed door elkaar geklutst! De achterkant van de bus schuurt even over de grond, maar de chauffeur raast gewoon verder. Plots wordt een echte taartendoos bovengehaald met 3 stukken chocoladecake. Eén stuk zijn wel 3 stukken van bij ons… en… of het smaakt? Bijzonder! Op dit vroege uur zelfs dubbel! Een heel aantal hobbels verder kunnen we niet meer verder… ook enkele roepies helpen niet. De taalbarrière is even moeilijk, maar dan begrijpen we toch dat dit niets met de stakingen om betere wegen en werkomstandigheden te maken heeft, maar met een rotsblok die de weg verspert en pas deze namiddag zal geruimd worden. Eén uur langer in de bus en 40km omrijden en we zullen er ook geraken… Na heel wat ellendige poses en houdingen aangenomen te hebben om toch maar wat te kunnen slapen, komen we aan bij een luxueus hotel! Even genieten. Pot en verslag bijwerken en dan ga ik met Johan op stap. Even kort mailen… de wereld kent geen afstanden, al laat een berichtje van Dirk nu wel lang op zich wachten. Ik trek leuke foto’s van vrouwen op een lokaal marktje met mijn nieuwe SD-kaart. Ze vragen er zelf om en zijn superblij als hun kiekje in mijn doosje zit. De school is net uit en de kinderen komen rond ons gefladderd. Ze dreunen hun eerste Engelse les af, maar eens het verder reikt, haken ze af. Eén schooljongen sloot zelfs het gesprek af en zei “Bye”. Tussen de vuilhoop raap ik enkele intacte olielamphouders op. Ik begin al net als de koeien en de geiten opruimer te spelen… Na het avondmaal doen we onze inkopen voor een ontbijt op de trein. Het winkeltje daarnaast laat ik me informeren over sari’s. Na het uitrekenen van de pot (een hele karwei), duik ik er maar eens vroeg in, want de nachten zijn hier bijzonder kort!