start

verslag
fotos

2007_07_07
2007_07_08
2007_07_09
2007_07_10
2007_07_11
2007_07_12
2007_07_13
2007_07_14
2007_07_15
2007_07_16
2007_07_17
2007_07_18
2007_07_19
2007_07_20
2007_07_21
2007_07_22
2007_07_23
2007_07_24
2007_07_25
2007_07_26
2007_07_27
2007_07_28
2007_07_29

  > start > verslag > 2007_07_21

Zaterdag 21 juli 2007: National Park Bandipur - Mudumalai

Om 5:30 worden we gewekt. Zonder wassen duiken we de kleren in. Olifanten ruiken te felle shampoos en dagcrèmes… Na een kort theemoment vertrekken we met de jeep naar de vertrekplek. We delen ons op in 2 groepen en muisstil lopen we in de voetsporen van Oopalam, onze gids. Ik loop wat zenuwachtig, maar kan toch alweer genieten van de mooie natuur. We begeven ons langs open plekken waar vaak een waterplas is en zien heel wat loopsporen. Even verder houdt Oopalam in en zien we een lippenbeer. Johan trapt een takje stuk en hij neemt de poten… Jammer dat de rest dit niet gezien heeft, maar op een takje trappen doe je niet opzettelijk… mijn beurt volgt nog! Wanneer ik een foto wil nemen van de groep, klinkt een gegrom van achter mij en vergezel ik al gauw de groep. (resultaat: foto flou!) We splitsen opnieuw op en komen niet veel verder in het dichte struikgewas alweer een beer tegen. Hij loopt ons tegemoet en heeft ons nog niet gezien… Wanneer hij ons tot 15m benaderd heeft meent Oopalam dat dit toch echt wel dicht genoeg is en maakt hij zelf een grommend geluid waarop de beer ons even aankijkt grommend wegrent. Ik schrik hard en de adrenalinestoot speelt hoog op… ik meende dat de beer de eerste grom liet… Wat allemaal al niet in je hoofd omgaat als je zo’n tocht onderneemt, hou je weinig voor mogelijk! De bijhorende verschillende stoffen in je lichaam worden hier regelmatig aangespoord en of het de juiste (muskus)geuren zijn die lossen weet ik niet echt… Op vraag of we even door de echte ‘bush’ gaan, kan ik niet anders dan de groep volgen… ik blijf hier niet alleen! Veel zullen we hier niet te zien krijgen, want hoe stil we ons ook proberen te verplaatsen, we zijn geen goede indringers… we kraken teveel takjes! Is dit een stille hoop of echt dat we teveel lawaai maken? Ik heb alvast niet de tijd om alert rond mij te kijken, ik let op waar ik mijn voeten plaats, blijf regelmatig haperen aan doornen en hou takjes opzij of naar beneden voor de volgende… geen tijd dus om een tapir of tijger tegen ’t lijf te lopen! Een omwoelde plek is het spoor van bizons en even verderop zien we de loopsporen van een luipaard. Ik ben blij dat we ze in tegenovergestelde richting volgen en stap galant over de termietensporen. Kleine hoopjes verraadden reeds eerder hun aanwezigheid. Terug in de open vlakte zien we plots een olifant op zo’n 150m van ons. Het grote dier heeft ons meteen opgemerkt en wandelt nieuwsgierig onze richting uit. Wij blazen rustig de aftocht en wanneer ik het tempo iets wil verhogen maant Oopalam mij aan om rustig te stappen… nergens angst voor! Cindy wijst me een kruidje-roer-mij-niet, maar op dit moment ben ik heel even het kruidje-roer-mij-niet en heb ik even alle aandacht voor mezelf nodig. Innerlijke rust is op dit moment welkom en toch even ver te zoeken. Het dier blijft ons verder volgen om ons dan toch de rug toe te keren… Het loopt plots heel ontspannend, tot het logge dier even anders denkt en ons opnieuw volgt. We blijven waakzaam en keren langzaam verder… De wind zit ons mee en blaast onze geuren de andere richting uit dan het dier… Apen kunnen we van vrij kort benaderen. Lang blijven ze niet op hun tak zitten, want ze springen steeds verder en hoger de bomen in. 2 grote holen verraden de aanwezigheid van wilde zwijnen… De gids ziet meteen dat ze niet “bewoond” zijn… Op de terugweg weet ik al wat meer te genieten van de flora en durf ik al ‘ns mijn fototoestel uithalen. Ook voor de miljoenpoot die Cindy in haar palm houdt. Op een open plek denk ik even aan de film van Bambi waarop zijn moeder wordt doodgeschoten en waarvoor Karen de eerste keer meer dan 1 uur heeft moeten huilen en ik maar troosten! Gedachten dwalen af naar die 2 sloebers van mij en heel even denk ik hoe het met hen verder moet als mij hier iets overkomt… bij het kraken van een takje schieten mijn antennes weer 200% in alertheid voor het hier en nu… Een bewogen ochtendwandeling! Wanneer we uit het woud komen staat in schril contrast een oud vrouwtje de puja te doen rond de boom. De andere groep komt wat later aan en heeft jammer genoeg heel wat minder gezien. Gelukkig wacht ons een stevig ontbijt want enkele magen rammelen intussen wel! We springen opnieuw in de 4X4. Dit keer gaat het richting watervallen. Het zijn watervallen om u tegen te zeggen. Het is verwonderlijk waar al dat water vandaan komt. Genieten van dit prachtige uitzicht doen we met volle teugen en er wordt een groepsfoto gemaakt of wat er van overblijft althans… Opnieuw in de lodge, genieten we van een douche, doen we een wasje en wordt de groep Uno-ers heel wat groter… Ik schrijf het verslag bij en laadt even de batterijen van mijn fototoestel op, want aan plaatsjes schieten is hier geen gebrek! Wanneer ik weer eens kan mailen (hier zomaar midden in de jungle!), krijg ik 2 mailtjes van Dirk waarvan 1 een gedichtje om te koesteren. Ik schrijf het over op advies van Stef, want naar zijn zeggen lees ik dat toch 10 keer per dag en dat is nog waar ook! Stef leeft mee, hij is zo gelukkig dat ik prompt 2 zoenen krijg… waren deze wel voor mij bestemd?! Ik waan me alvast de gelukkigste vrouw met mijn gedicht en nog een extra mailtje! Na de korte mailtjes, gaat het richting stad. Met 4 van de groeptrekken we naar de winkels om inkopen te doen voor het avondeten. Vandaag, onze nationale feestdag, zal Johan voor ons kokkerellen. We zoeken uit wat voor handen is en proberen hiermee een gerecht samen te stellen… Hiervoor gaan we naar 3 verschillende winkels. Bij de plaatselijke groentewinkel (-stalletje), wordt de omzet verdubbeld… wij kopen heel wat en heel wat kijklustige Indiërs moeten toevallig ook nu hun boodschappen doen… Onze gids kijkt zijn ogen uit wat er allemaal in de zakken gaat en meent dat we toch te veel mee hebben… Johan weet er wel raad mee! In de plaatselijke keuken wordt alles netjes voorbereid, gerangschikt en gesneden. Heel wat kijklustige komen langs. Lokale vrouwen moeten door de Belgische vrouwen persoonlijk uitgenodigd worden om ook een kijkje te nemen in de keuken wat ze maar al te graag willen. We laten ze even proeven van de kaas, maar dit lusten ze niet! Op het menu staat: Bananenchips Pompoen/tomatensoep Ratatouille met eiernoedels en patatjes in de schil Witte kool in kaassaus Macaronipap Voor elk wat wils dus… Dat wordt smullen. Johan geniet alvast en is in zijn element! Wij luisteren naar zijn ‘bevelen’. Even de lange broek en lange mouwen aantrekken zodat we kunnen genieten zonder de last van de muggen en van het kampvuur. Johan kan koken, dat is zeker! Dat iedereen voor 1 of meerdere gerechten 2 maal langs ging bij het buffet getuigt dit. Ook de Indiërs waren enthousiast en menden deze keer dat het niet “different” was,maar “good”! Bravo Johan!! Na het avondmaal sluiten we aan bij het kampvuur en wordt er gedanst. De lokalen weten ons hierbij goed uit de bol te laten gaan, hoewel sommigen liever van op de zijlijn toekijken… Wanneer Cindy haar intrek bij ons neemt wordt er één en ander dat op enkele magen lag te sudderen uitgepraat… een mooi slot voor deze avond en een nog hechtere groep voor morgen…

Copyright 2007 Ramses Smeyers. All rights reserved