start

verslag
fotos

2007_07_07
2007_07_08
2007_07_09
2007_07_10
2007_07_11
2007_07_12
2007_07_13
2007_07_14
2007_07_15
2007_07_16
2007_07_17
2007_07_18
2007_07_19
2007_07_20
2007_07_21
2007_07_22
2007_07_23
2007_07_24
2007_07_25
2007_07_26
2007_07_27
2007_07_28
2007_07_29

  > start > verslag > 2007_07_22

Zondag 22 juli 2007 : Mudumalai - Mysore

Om 5:45 wordt voorzichtig sir geroepen… Stef op oorlogspad voor een nieuwe ochtendsafari. Vermits ik toch al geruime tijd wakker lig besluit ik mee te gaan en daarmee neem ik Fam’s plek in, want die is geveld door de koorts. Met zijn vieren en Oopalam vertrekken we te voet in de achtertuin van de lodge. Nog geen tien minuten wandelafstand verder, zien we onze eerste herten. Nog wat verder komen we een olifant tegen. We maken een ruime boog om hem beter te kunnen benaderen, maar het dichte struikgewas zorgt ervoor dat we ze niet goed kunnen onderscheiden. Wanneer het logge dier een geluid maakt dat lijkt op mijn imitatie van een mixer, schrik ik en lijkt het me verstandig om de benen te nemen. Oopalam maant me tot rust aan en laat me weten dat dit enkel een “wind” van de olifant (elephantgaz) is. Niets om je zorgen over te maken dus! Toch besluiten we om rustig de aftocht te blazen. Even verderop horen we wilde honden. Dit geluid heeft niet weg van een hond en boezemt toch even angst in. Een vluchtweg zit steeds in mijn hoofd… hersenen werken op volle toeren… oplossingen worden al voorberied voor niet-bestaande problemen… het kraken van een takje brengt je onmiddellijk in het hier en nu en toch dwalen gedachten meermaals af naar de kindjes en Dirk. Wat verderop zien we de kudde wilde honden, die veel weg hebben van grote, roodharige vossen. Ik krijg een snoepje van Greet en verslik me even later. Ik probeer alles te onderdrukken, maar het lukt niet! Ik maak ongelooflijk veel lawaai en dat terwijl ik al heel de tijd een hoestbui zit te onderdrukken… Achter een bloemhaag pikt een gier de laatste stukjes van een buffelkadaver. Volgens Oopalam hebben de wilde honden dit zopas buit gemaakt en nu zitten gier en kraai netjes aan tafel. Een laatste herinnering aan deze voettocht is wel de egelstekel die ik meekrijg. Het heeft veel weg van een vlijmscherp mikadostokje… Aangekomen bij de rest van de groep, hebben we uiteraard heel wat te vertellen… We pakken in en zeggen deze oase van rust gedag… een heerlijke plek om te vertoeven, ‘Secret Ivory’! Met 2 jeeps vertrekken we naar Mysore. Soms is wat kleiner en fijner zijn niet echt heel praktisch, want dan krijg je de “eer” om met zijn vieren op de achterbank gepropt te zitten i.p.v. met 3… Greet zit op schoot bij Lies. Plots hebben we een lekke band. Het reservewiel is een kletskopband dat niet veelbelovend is, dus enige tijd later houden we een 2de halt om de band goed te vervangen! Stef wacht me op met een zelfgeplukte zonnebloem, hoe lief! Hij weet dat deze bloem toch wel een aparte betekenis heeft voor mij. Aangekomen in Mysore nemen we afscheid van Oopalam met 3 zoenen! Voor het eerst een Indiër kussen… Na wat geld gewisseld te hebben, zoeken we een eetplek. Dit heeft wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk hebben we een heerlijk ‘spicy’ maaltijd in een lokaal restaurantje. (vegi cutlet met steenpuist…) Van hieruit gaat het naar de kleurrijke en geurige markt en dit keer mag dit heel letterlijk genomen worden. De poeders staan in de meest felle kleuren opgestapeld in potten en de meest uiteenlopende geuren worden op je armen gewreven. De ene ruikt al beter dan de andere, al is dit minder aan mij besteed. Ik lijk er wel misselijk van te worden… Ik denk meteen aan het boek van Patrick Suskind: ‘Het parfum’. In groep gaan we richting het paleis van de Maharadja. Dit feeëriek sprookjespaleis heeft echt wat. Wanneer we klaarstaan aan het hek, gaan de duizenden lichtjes om 19:01 branden… Het lijkt nu even Disney. Het is een sprookjessfeer en plots overvalt me zo’n gevoel van romantiek. Dit is echt wel een uitgelezen plek om iemand ten huwelijk te vragen of eenvoudigweg te knuffelen. Ik mis Dirk aan mijn zijde… Stef zorgt dat Greet de ideale positie heeft om de superfoto te schieten. Heel wat Indiërs trekken een kiekje van het duo (Greet in Stefs nek…). Dit zondags gebeuren heeft heel wat mensen op de been gebracht in zondagse kleren. Ook de fanfare is paraat en op een deuntje zet Johan de polonaise in gang… spektakel voor de Indiërs. Sommigen onder hen haken zelfs aan, maar dit wordt niet gepruimd door de opzichters die hen er prompt van wegslaat. Enjoy roept deze tegen ons, blanken! Is pret dan niet voor iedereen?! Ik blijf even verder dromen. Mijn lichtpuntje lijkt even dichtbij… In het donker keren we terug. Deze groene stad staat in schril contrast met de rust van deze morgen. Drukte alom, heel wat bedelaars die te midden van de straten liggen. Het schokkendste was wel een kindje van nog geen één dat bedelde voor eten… aangeleerd gedrag… welke toekomst gaat dit meisje tegemoet? Ik snak even naar de rust van deze morgen en stoor me aan verkopers en bedelaars die me vastklampen. Aangekomen in het hotel trek ik me even terug om in alle rust de potzaken af te ronden en het verslag aan te vullen, mijn rustpunt waarin ik al eens wat kwijt kan.

Copyright 2007 Ramses Smeyers. All rights reserved