start

verslag
fotos

2007_07_07
2007_07_08
2007_07_09
2007_07_10
2007_07_11
2007_07_12
2007_07_13
2007_07_14
2007_07_15
2007_07_16
2007_07_17
2007_07_18
2007_07_19
2007_07_20
2007_07_21
2007_07_22
2007_07_23
2007_07_24
2007_07_25
2007_07_26
2007_07_27
2007_07_28
2007_07_29

  > start > verslag > 2007_07_25

Woensdag 25 juli 2007 : Mysore - Bangalore (Trein Hampi - Hospet)

Woensdag 25 juli 2007 : Mysore – Bangalore (Trein Hampi – Hospet) Op om 6:15, het pakken vergt iets langer werk dan gewoonlijk omdat er heel wat gepuzzeld dient te worden door de vele souvenirs. Een leuk hebbeding dat veilig in de handbagage blijft, is een masker om de boze geesten buiten te houden. Dit gebruiken de inwoners allemaal. Vandaag wordt in hoofdzaak een busdag. We kunnen gelukkig wel comfortabel zitten. Een eerste halt houden we aan de Sravana Belgola tempel. Wanneer we de 614 ongelijke treden getrotseerd hebben worden we beloond met een prachtig, gigantisch beeld van de jaďn-meester: de 17 m hoge Gomateshvara of de heer Balubari. Alweer worden we gezegend. Een kleinere tempel daaronder maken we de puja van een kleiner exemplaar mee. Eerst wordt het beeld overgoten met water, dan melk en tenslotte met een aftreksel van sandelhout. Nadien gaat de gebruikelijke vuurronde rond het beeld en kan je je laten zegenen… ik wordt gezegend met een mengsel van de 3 vloeistoffen… lap daar gaat mijn pasgewassen kapsel! Toch ben ik fier dat ik de enige in de groep ben die dit ondergaat… We eren de kokosnoot van een groep Indiërs die ons al tot hun kern rekenen en deze wordt dan geofferd. De 614 treden naar beneden vragen wat kundig kniewerk. Aan de voet van de berg worden er tal van joni’s verhandeld… Een volgende stop is de Hoysalatempel van Belur met tal van reliëfs. Hier kan je je ogen ruim de kost geven. Prachtige taferelen zijn hier heel fijn uitgehouwen. Heel wat schitterende combinaties. Een laatste stop is een al even mooie reliëftempel. We worden aangemaand niet te lang te blijven vanwege de nog lange busrit, maar ik neem de nodige tijd om ook dit pronkstuk in me op te nemen. Nieuwsgierige Indiërs willen maar al te graag op de foto staan… Hun telkens weerkerende vragen zijn: “What’s your name?” en “From wich country are you?”. Wanneer ik de foto’s van de kindjes en Dirk uithaal is contact verzekerd. We rijden langs een heel ander landschap en doorkruisen prachtige zonnebloem- en andere bloemenvelden tegen een bergwand. Het is enorm groen en mooi hier! Wanneer het duister al ingevallen is bereiken we eindelijk Bangalore, een megadrukke stad, die overstelpt is door vrachtwagens en bussen die in panne staan. We schuiven slechts voetje voor voetje op en menig achterwerk begint op alle plekjes volzeten te zijn. Kleine ergernissen komen naar boven… Na een lange file komen we aan bij het station waar er een drukte van jewelste heerst. We verzamelen de bagage op een vrij observeerbare plek. Zij die zin hebben kunnen iets gaan eten… nog tijd zat! Ik blijf bij de bagage waken. Mijn diner bestaat uit 3 bananen van het grote model naar Indische normen, koekjes en water. Meteen krijg ik alweer contact met een aantal vriendelijke vrouwen die maar al te graag een koekje meesmullen… Wanneer ik mijn foto’s uithaal en hun vragen beantwoord, maak ik een leugentje om bestwil, nl. de vrouwen niet te choqueren. Zo is Dirk al 10 jaar mijn man! Eerlijk gezegd een zalig idee… Lies waarschuwt ons voor pickpockets en alarmeert van zodra een man kijkt of een jongen te dicht in de buurt komt. Mijn tactiek is enigszins anders, contact zoeken met de lokale bevolking en rekenen op sociale controle van de Indiërs zelf. Natuurlijk blijft een waakzame alertheid aangewezen. Wanneer onze trein eindelijk binnenrijdt, lopen we Lies de hele verkeerde kant achterna. Eindelijk aan wagon S4 gekomen proberen we ons in het pikdonker naar binnen te werken en neer te zitten. Een ongelooflijke pisstank komt je tegemoet en is vanaf nu niet weer weg te cijferen… Er ontstaat wat commotie rond een kakkerlak (1 van de vele exemplaren) die het natte, bepiste gangpad doorkruist. Lies gilt en is te bang voor deze keverachtigen. Guy doodt het onschuldig diertje waarop ik me toch enigszins erger denkend aan alle eitjes die dit kadaver kan verspreiden… Ik zwijg over de kleine kakkerlak die over het raam kruipt. De Indiër die rechtover mij zit lacht met de hele situatie en schudt met zijn hoofd wanneer ik het kleine beestje laat leven… live and let live! Om zowat 24:00 worden alle bedden opengeklapt en ingepalmd en komt de trein tot rust… ik probeer weg te dromen op het ritmische schommelen en ben blij dat ik onder een feldraaiende ventilator lig die de wc-geur toch lichtjes verminderd.

Copyright 2007 Ramses Smeyers. All rights reserved