start

verslag
fotos

2007_07_07
2007_07_08
2007_07_09
2007_07_10
2007_07_11
2007_07_12
2007_07_13
2007_07_14
2007_07_15
2007_07_16
2007_07_17
2007_07_18
2007_07_19
2007_07_20
2007_07_21
2007_07_22
2007_07_23
2007_07_24
2007_07_25
2007_07_26
2007_07_27
2007_07_28
2007_07_29

  > start > verslag > 2007_07_28

Zaterdag 28 juli 2007 : Bangalore

Aangekomen in Bangalore laat de bus wat op zich wachten… de chauffeur vindt ons 12 withoofden met zwaar bepakte rugzakken blijkbaar niet… De kofferruimte mogen we om 1 of andere duistere reden niet gebruiken en dus zitten we als haringen in een bokaal voor en uur lang bij elkaar gepropt. Wanneer we aankomen in het Ayurvedisch centrum overvalt je onmiddellijk een sfeer van rust. Alle Indische gedragingen waarmee we de afgelopen weken zo vertrouwd werden zijn hier verdwenen: geen hoofdschudden, geen getoeter, nergens vuilnis, heerlijke geurtjes, zachte muziek, geen bedelaars en nieuwsgierige kinderen, … India is al een beetje voorbij. Deze plek is de afsluiter van de reis en brengt je (mede met het Europees toilet) meteen al een stuk dichter bij huis! De kamers zijn sfeervol en ruim. Vlug een stevig en heerlijk ontbijtbuffet! Een bezoek bij de dokter brengt niet veel nieuws op. Bloeddruk en hartslag prima. Ik word ingedeeld binnen het pita-vata type, maar dat wist ik al van mama. Als boodschap krijg ik mee om thuis meer water te drinken, iets wat ik inderdaad te weinig doe. Hij raadt me ook aan om tijdens de massage de aandacht niet te laten wegebben, maar er met mijn gedachten goed bij te blijven. Hij geeft aan dat ik een gedreven iemand ben die steeds wat om handen wil hebben… Voilà en dat worden al meteen ingewilligd om 11:00 krijg ik mijn eerste massage. Ik kleed me volledig uit en krijg een lendendoekje aangesnoerd. Een eigenaardig ding dat meteen verkeerd gaat zitten. Ik word uitgenodigd op de massagetafel en moeten even wennen aan de idee om me volledig over te geven. Dit lukt al gauw en een warm, bruine, kruidenolie op basis van sesamolie wordt over mij uitgestreken. 4 handen zijn simultaan en synchroon bezig. Ik geniet van de snelle en vloeiende bewegingen. Heel wat herkenbaars komt naar boven van de bewegingen die ik aangeleerd kreeg bij de gezichtsmassage. Ik geniet het meest van de langgerekte bewegingen waarbij de ene hand van de andere het overneemt. Achtereenvolgens komen voorzijde, de 2 zijkanten, rugzijde, gezichtsmassage, schoudergordel en hoofd aan de beurt. Ik geniet met volle teugen en ben heel bewust aanwezig! Nadien beland ik in een houten antieke stoomcabine die onvoldoende stoom weet te genereren om me aan het zweten te brengen, maar de idee alleen al is ok. Glijdend en plakkend van de olie, letterlijk van haar tot teen, word ik onder de douche ingewreven met een reinigend, groen papje waarna ik me met gewone (of toch niet, Ayurvedische) zeep douche. Helemaal verfrist delen we onze ervaringen. Blijkbaar hadden velen een meer krachtige drukmassage geapprecieerd in tegenstelling tot deze effleurage. Voor mij was dit alvast OK! Nog geen 10 minuten later zit ik in een mattenzaal om deel te nemen aan de Pranayama, yogische ademhalingsoefeningen. Ik hou het vol tot het eind, maar besef al gauw dat het niet echt mijn ding is. Geef mij maar de chiquong-oefeningen uit Tai Chi. Heel wat oefeningen leiden naar mijn gevoel vroeg of laat tot hyperventilatie. De techniek die lijkt gebaseerd te zijn op de Coblenzertechniek spreekt me dan wel weer aan. Hierbij dien je krachtig met het middenrif te werken totdat je een korte, krachtige inademing bekomt en een lange uitademhaling. Alweer klaar om te eten. Het ‘fruit King salad’ dessert waar ik naar uitkeek valt tegen… er zitten wortels en paprika bijgesneden en alles werd bestrooid met peper… zund, zou Vanessa zeggen! We tafelen lekker lang en alweer kunnen we deelnemen aan een activiteit… dit keer de meditatie. Onmiddellijk is duidelijk dat het om relaxatie gaat, de eerste stap tot meditatie. Het lijkt een afspiegeling van de autogene training van Schultz… Meteen is duidelijk dat mijn hoofd te vol zit om echt te relaxen en te mediteren en dus probeer ik gewoon wat te ontspannen, te genieten en te observeren van het moment. Verschillende keren lach ik me bijna een breuk wanneer Vanessa naast mij plots luid snurkt, Johan wegvlucht voor het binnenregenen en Greet en Stef niet in zithouding komen wanneer dit gevraagd wordt… ze zijn nog even langer in dromenland, wat natuurlijk best te begrijpen valt! De affirmatie uit de meditatie onthoud ik wel: ‘Way by way, more and more I’m healthy, wealthy, loving, blissfully and lightened.’ Met het einde van deze meditatiesessie stopt ook het onweer en beginnen de vogels weer volop te fluiten. Mijn 24-vorm van de tai-chi even lopen, lukt nu jammer genoeg even niet, dus sluit ik aan bij de Uno-spelers. Plezier alweer verzekerd. Smullen van de inmiddels klassieke Marie en coconutkoekjes en even doorbomen over de begeleiding. Bij het avondeten worden we luid onthaald met muziek. De intensiteit staat wat te luid om rustig te kunnen praten waardoor de stemsterkte toeneemt om te overstemmen. Wanneer het opnieuw rustig wordt en de groep op dreef is beginnen Cindy en ik aan de tekst die voor iedereen geschreven hebben. De tekst wordt warm onthaald. Hier volgt hij: Als juffen nemen we graag het woord en dat willen we nu ook even doen met een kleine oorkonde aan Lies. Een geluk dat Liesje zonder vliesje, maar wel met nuvaring ons deze reis op sleeptouw wou nemen… want heel even leek de reis wel in het water te vallen en met al die regen in België blijven was toch wel geen optie. In een mum van tijd heeft ze zich voorbereid en een mooi programma uitgewerkt, maar ja, op het ergste kan je je niet in een week voorbereiden… de groep! Je bent een reus van een vrouw naar Indische normen, een vrouw die weet af te dingen, vol is van reizen en geen blad voor de mond neemt. Arrangeren en regelen zijn voor haar geen probleem, een telefoontje meer of minder daar draait zij haar hand niet voor om, ook niet wanneer het het thuisfront betreft. Deel je een kamer met haar dan kruip je altijd op tijd je bed in, maar wanneer het eindelijk stil wordt weet je nooit… zeker in de vroege uurtjes. Goeie raad is goud waard: vergeet deze van je eigen Nielsje niet… Alvast bedankt voor de begeleiding. Maar wat zou deze reis geweest zijn zonder de 11 andere groepsleden? Verrassend hoe iemand uit de groep op jezelf kan lijken… niets dan lovends dan ook over ons Cindy, waarschijnlijk de beste zangeres onder ons. Alvast de grootste songtekstkenner. Altijd staat onze wetenschapster klaar om je de juiste uitleg te geven over zaken… Leuk om te zien hoe jij gefascineerd en geïnteresseerd naar de natuur kan kijken! Eén ding moet je nog leren: ga steeds naar het toilet vooraleer je op stap gaat, want met teveel lol is het broekje gauw vol. Onze hulpvaardige krachtpatser Guy weet de bagage met 1 hand aan te geven of te pakken. Zijn toegewijde zorg voor zijn Sabineke charmeert hem. Maar opgelet wanneer hij iets in gedachten heeft moet het onmiddellijk gebeuren en dat is hier in India niet altijd even makkelijk. Inmiddels is zijn reistas gehalveerd, menig Indiër loopt dan ook fier rond met een gekregen T-shirt of paar schoenen. Als enig studentje, Greet, was je in het begin wat benauwd door de entourage van het lerarenkorps, maar als semiprofessionele fotograaf weet je dit korps wel voor jou te winnen… Onze jongste telg met koffie rum parelmoer donker goudblonde lokken weet dan ook de juiste plaatjes wel te schieten, al moet ze hiervoor soms haar positie verhogen tot in de nek van andere groepsleden. Dankzij haar kent iedereen het principe van poepken dop. Wel oppassen voor plassen als pluimpje hé! Onze grote chocoladetaartsnoeper, Ramesh bracht ons de regel van Thomas bij het Uno-en, pret en alertheid verzekerd. Zijn grote bezorgdheid over zijn geliefde charmeert hem… nu nog alleen de correcte manier vinden om Vanesha ten huwelijk te vragen. Aan plaatsen hier in Zuid India alvast geen gebrek. Met Ramesh ga je je niet vervelen, hij praat je dag wel rond. Hij weet de Indiërs, “my friend”, ook als geen ander te bespelen en het effect blijft dan ook niet uit… Wie is hier soms the big boss? Ramses superstar? Over mezelf hoef ik het hier niet te hebben, misschien praat ik wel liever een luid mondje vol over mijn 3 lieve schatten: Dirk, Karen en Siska. Als megakoopster van de groep ben ik toch maar mooi de enigste die een lingam kocht! Tine, je bent dan ook de “lucky girl” bij de Indiërs, die altijd wat extra krijgt. Voor ons ben je echter ook de bezorgde mama van de groep en niet te vergeten de J. Lo met de natuurlijke push-ups. Onze “lelijkste” uit de groep, ook de grootste genieter, de Johan, heeft zijn beroep niet gemist. We zagen hem tot leven komen toen hij in Mudumalai de keuken even tot zijn terrein omtoverde. Zijn doekje aan zijn broekje is hierbij multifunctioneel. Het resultaat was dan ook schitterend… nogmaals bedankt King of the kitchen, King of the dance of moet ik zeggen King… fisher? De dame met de stilste stem is ongetwijfeld Sabine. Ze heeft wel de meest originele manier om kakkerlakken te verdelgen. Ik zou niet in de beestjes hun plaats willen zijn. Haar aanstekelijke lach zet de groep meermaals aan tot een heuse lachbui. Op zoek naar een roze olifant heeft ze wel haar roze slurfje gevonden. Ongetwijfeld de meest galante is wel onze Stef. Niets dan lof over deze jongen… zou het dan toch in de familie zitten? Steeds enthousiast, bereidwillig en klaar voor een portie pret. Als Maharadja zou hij hier niet misstaan. Je bent de bloopercameraman van de groep, wel opletten dat je zelf niet opgenomen wordt Walser! Vanessa; niet altijd een makkelijke madam. De verkopers raken nauwelijks iets aan haar kwijt… en als ze dan toch iets koopt is het aan bodemprijzen. Onze gierige pin weet voor geen geld de heerlijkste gerechten voor haar te krijgen. Ze geniet op en top van de typische en authentieke Indische restaurantjes en weet ons als geen ander hier naartoe te leiden… kaartlezen is voor haar dan ook kinderspel. Als grote fan van Clouseau houdt ze Koens romantiek er toch niet zo op na… we zijn benieuwd wanneer je je eindelijk gewonnen geeft voor het huwelijksspel. Ons Fammeke is inmiddels een nieuw begrip geworden. haar persoonlijke stijl zorgt nu en dan voor heel wat commotie… toch is zij ongetwijfeld de liefste uit de groep. Als je de kamer met haar deelt heb je wel wat minder plek, want haar rugzak durft wel eens te ontploffen. En als spulletjes dan onder de lavabo durven te verzeilen wil dit wel eens als afval beschouwd worden of gaat een onheuse Indiër aan de haal met een mooie toeristische broek en een vuil grijs T-shirt. Aan tafel heeft ze het probleem dat een overbuur of zijbuur toch net dat betere gekozen heeft… nadoen is hier de boodschap en zeker geen vegi cutlet met steenpuist bestellen! Een meid die haar tanden bloot lacht is Nancy. Wanneer ze achter haar toeter aanholt begint haar lichaam plots te bewegen… Opgepast als je te paard rijdt, misschien wil niet elke Indiër voor je schoonheid stoppen hé. En ja, je rug komt wel in orde als je je maar voldoende laat masseren. Deze bewogen reis heeft iedereen wel op één of andere manier iets bijgebracht, geïnspireerd of prikkelend aangezet. Wij vonden het alvast fijn in de groep en hebben ervan genoten. Nu staat ons niets anders meer te doen dan jullie net als Ganesh alle geluk en wijsheid toe te wensen in jullie verdere leven en een behouden thuiskomst. Tine en Cindy Niet te laat keren we naar onze luxekamers en proberen we alles netjes ingepakt te krijgen. De lichten worden al gauw gedoofd. Het einde nadert nu snel.

Copyright 2007 Ramses Smeyers. All rights reserved